چقدر خوشبختم . . !

  می توانم بنویسم .. آسمان آبیست !

                          می توانم بخندم ..

                                                 فکر کنم ..

                                                            گریه کنم ..

     می توانم در دلم به ابر و باد بد بگویم

               می توانم عکس سیاه و سپید تو را ببوسم

  و  باور کنم ..

                           که در آنسوی سواحل رویا

                                   با تماس نابهنگام گرمایی به گونه ات

                     از خواب می پری ..

    می توانم هزار مرتبه نام تو را زیر لب تکرار کنم

        می توانم روزنامه بخوانم

                                          جدول حل کنم

                                      قدم بزنم ..

        می توانم پنجره را ببندم

                                   و  سیمهای گیتارم را

             در تکاپوی رسیدن ریتمها پاره کنم

                                        می توانم بلند بلند آواز بخوانم

          می توانم شعر بگویم ..

                                     شعر بدزدم ..

                                                شعر بسازم ..

                               شعر بنویسم ..

   ولی نمی دانم چرا

                          وقتی دست می برم که در دفترم بنویسم ..

                                                                            "آسمان ابریست "

               نوکهای ناماندگار این مدادهای وامانده می شکنند.. 

                                                                 تو می دانی چرا ..؟