من از جهانی دِگرم ... ساقی از این عــــالـــــمِ واهی رهایم کن

رهــــــــــــــــــایم کــــــن

نمــــی خواهم در این عالم بمانم ... بیا از این تنِ آلوده و غمگین جـــــدایم کن

تــــو را اینجا به صدها رنگ می جویند

تــــو را با حیله و نیرنگ می جــــــویند

تــــو را با نیزه ها در جنـــگ می جویند

تــــو را اینجا به گِردِ سنگ می جویند !!!


تـــــو جان می بخشی و این جــــا ،، به فتوای تو می گیرند جان از مـــــا

نمی دانم کــــــی ام "مــــن"

آدمـــم ، روحــــم ، خدایــــم یـــــــا که شیطــانم ؟!!

تو با خود آشنــایــم کن ...

اگر روحِ خداوندی ، دمیده در روان ِ آدم و حواست

پس ای مردم ...  خـــــــدا اینجاست

خـــــــــدا در قلــــــب انسان هــــاست

به خود آ      به خود آ

تا که دریابی خدا در خویشتن پیداست

همای از دست ِ این عالم پــــرِ پرواز خود بگشود و در خورشید و آتش سوخت !

خـــــداونـــــــدا بســــــوزانــــــم ...